دانشگاه گیلان فیزیولوژی و بیوتکنولوژی آبزیان 2345-3966 12 4 2025 02 19 Evaluation of induction of mitotic gynogenesis using ultraviolet radiation and cold shock in blood parrot fish بررسی القای ماده‌زایی میوزی با استفاده از پرتوی فرابنفش و شوک سرمایی در ماهی پرت خونی 1 15 8707 10.22124/japb.2024.26606.1528 FA فردین شالویی استادیار گروه شیلات، دانشکده منابع طبیعی و علوم زمین، دانشگاه شهرکرد، شهرکرد، ایران مهدیه مرادی دانشجوی کارشناسی ارشد شیلات، دانشکده منابع طبیعی و علوم زمین، دانشگاه شهرکرد، شهرکرد، ایران حسین رحیمی پردنجانی کارشناس ارشد گروه شیلات، دانشکده منابع طبیعی و علوم زمین، دانشگاه شهرکرد، شهرکرد، ایران روح اله رحیمی دانشیار گروه شیلات، دانشکده منابع طبیعی و علوم زمین، دانشگاه شهرکرد، شهرکرد، ایران Journal Article 2024 01 27 The objective of this study was to investigate the possibility of inducing gynogenesis in the blood parrot fish using irradiated sperm and cold shock. For this purpose, 20 female parrot fish and 3 male flowerhorn fish (Grade A), which have the potential to produce reproductive hybrids, were used. Initially, the sperm genome obtained from the flowerhorn fish was damaged using ultraviolet radiation at a wavelength of 254nm and with a radiation dose of 30J/m², after which it was used to fertilize the eggs obtained from the parrot fish. cold shock (9±0.5°C) was applied for 30 minutes to restore diploidy 4.5 minutes after fertilization. For assess gynogenesis, phenotypic analysis was conducted examining the eye color and body shape of the offspring. Based on the obtained results, the hatching and survival rates of fish larvae and fry in the irradiated sperm group were significantly lower than those of the control group. Only 15.78% of the offspring in the irradiated sperm treatment showed complete resemblance to the maternal parent (P<0.05). According to the results, the immediate impact of ultraviolet radiation and cold shock on the embryo and larval survival rates was more pronounced immediately after fertilization and decreased after hatching. In general, this study demonstrated the possibility of inducing gynogenesis in parrot fish using ultraviolet radiation. However, increasing the hatching rate and the survival rate of the produced gynogenetic individuals requires further investigation. Therefore, examining different doses of ultraviolet radiation with varying exposure durations and utilizing different temperatures during thermal shock treatments is recommended to enhance the efficiency of gynogenesis induction of this species in the future. هدف از این مطالعه امکان ایجاد ماده­زایی در ماهی پرت خونی (Blood Parrot) با استفاده از اسپرم‌های پرتو دیده و شوک سرمایی بود. برای این منظور از 20 قطعه ماهی پرت ماده و 3 قطعه ماهی فلاورهورن نر (گرید A) که دارای دورگه زیستا هستند، استفاده شد. در ابتدا ژنوم اسپرم­های ماهی فلاورهورن با استفاده از پرتوی فرابنفش در دامنه 254 نانومتر و با مقدار تابش 30 ژول بر متر مربع تخریب شد و با تخم‌های به دست آمده از ماهی پرت لقاح داده شدند. چهار دقیقه پس از لقاح، تخم­های لقاح یافته هاپلوئید با استفاده از شوک سرمایی (5/0±9 درجه سانتی‌گراد) به مدت 30 دقیقه به حالت دیپلوئید تبدیل شدند. به منظور بررسی ماده‌زایی از روش فنوتیپیک با بررسی رنگ چشم­ها و شکل بدن در بچه­ماهیان استفاده شد. بر اساس نتایج به دست آمده، درصد تخم‌گشایی و بقای لاروها و بچه‌ماهیان در گروه اسپرم پرتو دیده به طور معنی­داری از گروه شاهد کمتر بود. تنها 78/15 درصد از بچه­ماهیان در تیمار اسپرم پرتو دیده کاملا شبیه والد ماده بودند (05/0P<). طبق نتایج، تاثیر پرتوی فرابنفش و شوک سرمایی بر درصد بازماندگی جنین و لاروها بلافاصله پس از لقاح مشهودتر بود و پس از تخم‌گشایی تاثیر آنها کاهش یافت. به طور کلی، این مطالعه نشان داد که امکان القای ماده­زایی ماهی پرت با استفاده از پرتوی فرابنفش وجود دارد، ولی افزایش درصد تخم‌گشایی و میزان بقای ماده­زادهای تولید شده نیازمند پژوهش‌های بیشتری است. بنابراین بررسی مقادیر دیگر پرتوی فرابنفش با مدت زمان‌های مختلف برای پرتودهی و استفاده از دماهای مختلف در حین انجام شوک دمایی برای افزایش بازده ماده­زایی این گونه در آینده پیشنهاد می­شود. https://japb.guilan.ac.ir/article_8707_7ffc64123e9de53a69a237cce7a6328e.pdf

دانشگاه گیلان فیزیولوژی و بیوتکنولوژی آبزیان 2345-3966 12 4 2025 03 18 Extraction of gelatin from the scales, skin and bones of Pomadasys kaakan and comparison of their properties استخراج ژلاتین از فلس، پوست و استخوان ماهی سنگسر <i>Pomadasys kaakan</i> و مقایسه ویژگی‌های آن 17 38 8750 10.22124/japb.2024.25451.1511 FA فرانک عباسی دکتری زیست‌شناسی دریا، گروه زیست‌شناسی دریا، دانشکده علوم و فنون دریایی، دانشگاه هرمزگان، بندرعباس، ایران نرگس امرالهی بیوکی دانشیار گروه زیست‌شناسی دریا، دانشکده علوم و فنون دریایی، دانشگاه هرمزگان، بندرعباس، ایران امیر وزیری زاده استادیار گروه شیلات و زیست‌شناسی دریا، پژوهشکده خلیج فارس، دانشگاه خلیج فارس، بوشهر، ایران رضا حسن ساجدی استاد گروه بیوشیمی، دانشکده علوم زیستی، دانشگاه تربیت مدرس، تهران، ایران Journal Article 2023 09 02 Gelatin is a composite of peptides and proteins derived from the partial hydrolysis of collagen. Fish by-products are considered to be a highly abundant and valuable reservoir of collagen. The characteristics of gelatin are dependent on its origin and conditions of extraction. In this research, gelatin was extracted from the skin, scales and bones of <em>Pomadasys kaakan</em> in Persian Gulf for the first time, using the alkaline extraction method. In addition, viscosity, gel strength, molecular weight, yield and protein content were all examined. The results indicated that the gelatin extracted from skin had greater viscosity (102.42mPa), gel strength (437g) and extraction efficiency (10.5%) than those for scales and bones; and all three samples had high protein concentrations of more than 97%. In addition, the presence of the main subunits α₁, α₂, β and γ in the electrophoretic patterns was proven for all samples. In general, the results show that the gel strength and protein content of gelatin extracted from <em>P. kaakan</em> are substantially greater than those of other fish species. Furthermore, it can be asserted that the alkaline method is a suitable approach for the production of fish gelatin with high strength. ژلاتین مجموعه‌ای از پپتیدها و پروتئین‌هایی است که از هیدرولیز جزئی کلاژن تولید می‌شود. فرآورده‌های جانبی ماهی، منبع غنی از کلاژن هستند. ویژگی‌های ژلاتین به منبع و شرایط استخراج آن بستگی دارد. در این پژوهش استخراج ژلاتین برای اولین بار از پوست، فلس و استخوان ماهی سنگسر معمولی (<em>Pomadasys kaakan</em>) از سواحل خلیج فارس با استفاده از روش استخراج قلیایی انجام شد. همچنین ویسکوزیته، قدرت ژلی، وزن مولکولی، بازده و درصد پروتئین مورد سنجش قرار گرفت. نتایج نشان داد ژلاتین استخراج شده از پوست دارای ویسکوزیته (42/102 میلی‌پاسکال)، قدرت ژل (437 گرم) و بازده استخراج (5/10 درصد) بیشتری نسبت به ژلاتین استخراج شده از فلس و استخوان بود و غلظت بالای پروتئین با بیش از 97 درصد برای هر سه نمونه به دست آمد. همچنین حضور زیرواحدهای اصلی α₁، α₂، β و γ در الگوی الکتروفورتیک تمامی نمونه‌ها به اثبات رسید. به طور کلی، نتایج نشان داد قدرت ژل و درصد پروتئین در ژلاتین استخراج شده از ماهی سنگسر نسبت به ماهی‌های دیگر به طور چشمگیری بالاتر است. علاوه ­بر ­این می‌توان بیان کرد روش قلیایی یک روش مناسب برای تولید ژلاتین با استحکام بالا در ماهی است. https://japb.guilan.ac.ir/article_8750_9d8f235bfd039b7245d51a35a0bf9c51.pdf

دانشگاه گیلان فیزیولوژی و بیوتکنولوژی آبزیان 2345-3966 12 4 2025 03 19 Microbial treatment of wastewater from great sturgeon culture (Huso huso ) tanks under influence of different concentrations of Bacillus , Corynebacterium , Nitrosomonas and Nitrobacter bacterial composition in the water recirculation system تصفیه میکروبی پساب مخازن پرورش فیل‌ماهیان (<i>Huso huso</i>) تحت تاثیر غلظت‌های مختلف مخلوط باکتری‌های <i>Bacillus</i>، <i>Corynebacterium</i>، <i>Nitrosomonas</i> و <i>Nitrobacter</i> در سیستم گردشی آب 39 56 8774 10.22124/japb.2024.26682.1530 FA محسن پوراسدی دانشجوی دکتری شیلات، گروه شیلات، دانشکده منابع طبیعی، دانشگاه گیلان، صومعه‌سرا، ایران مسعود ستاری استاد گروه شیلات، دانشکده منابع طبیعی، دانشگاه گیلان، صومعه سرا، ایران. مهران آوخ کیسمی گروه شیلات وآبزیان، واحدآموزش علوم وصنایع شیلاتی میرزاکوچکخان ، سازمان تحقیقات وآموزش کشاورزی گیلان رشت حجت اله زمانی دانشیار گروه زیست‌شناسی، دانشکده علوم پایه، دانشگاه گیلان، رشت، ایران Journal Article 2024 02 10 This study was conducted with designed biofilters containing a combination of <em>Bacillus</em>, <em>Corynebacterium</em>, <em>Nitrosomonas</em> and <em>Nitrobacter</em> bacteria at different concentrations and a control (without bacteria) for biological treatment of wastewater from aquariums with a water intake volume of 0.4m³ and a density of 10 great sturgeon (<em>Huso huso</em>). The inlet water flow rate of each aquariums was 0.004L/s and the number of water circulation times of each aquariums was determined once in 24 hours. 4 days after adding fish with an average weight of 21.35±2.67g to the aquariums, a mixture of 4 bacteria in the form of concentrated suspensions at ratios of 10⁵, 10⁷ and 10⁹ cells/mL was inoculated into the biofilters placed at the effluent outlet of these aquariums. The levels of ammonia, nitrite, nitrate, weight and growth indices of the fry were evaluated weekly. After 4 weeks of treatment with different concentrations of the selected bacterial composition, the difference in water quality between the experimental and control treatments was significant (P<0.05). During the experimental period, the levels of pH, oxygen, ammonia, nitrite and nitrate increased in the control treatment and decreased in the three experimental treatments. The survival rate, weight gain and specific growth rate increased in the experimental treatments compared to the control. On the contrary, the feed conversion ratio in the control treatment was higher than the experimental treatments (P<0.05). However, comparing the experimental treatments with each other, there was no statistically significant difference between them (P>0.05). Therefore, based on these results, the selected bacterial composition cultivated in biofilters with a concentration of 10⁷ cells/mL can be used to improve the quality of sturgeon farm effluent. این مطالعه با بیوفیلترهای طراحی شده حاوی ترکیب باکتری‌های <em>Bacillus</em>، <em>Corynebacterium</em>، <em>Nitrosomonas</em> و <em>Nitrobacter</em> با غظت‌های مختلف و شاهد (بدون باکتری) برای تصفیه زیستی پساب‌های آکواریوم‌هایی با حجم آبگیری 4/0 متر مکعب با تراکم 10 قطعه فیل‌ماهی (<em>Huso huso</em>) انجام شد. دبی آب ورودی هر یک از آکواریوم‌ها 004/0 لیتر در ثانیه و تعداد دفعات گردش آب هر آکواریوم 1 بار در 24 ساعت تعیین شد. 4 روز پس از افزودن فیل‌ماهیان با وزن متوسط 67/2±۳۵/۲۱ گرم به آکواریوم‌ها، مخلوطی از 4 باکتری به صورت سوسپانسیون‌های غلیظ با نسبت‌های 10⁵، 10⁷ و 10⁹ سلول در میلی‌لیتر به بیوفیلترهایی که در محل خروجی پساب این آکواریوم‌ها قرار داده شده بودند، تلقیح شد. میزان آمونیاک، نیتریت، نیترات، وزن و شاخص‌های رشد بچه ماهی‌ها به صورت هفتگی ارزیابی شد. پس از 4 هفته تیمار با غلظت‌های مختلف ترکیب باکتریایی منتخب، اختلاف کیفیت آب تیمارهای آزمایشی و شاهد معنی‌دار بود (05/0P<). در طول دوره آزمایش، میزان pH، اکسیژن، آمونیاک، نیتریت و نیترات در تیمار شاهد روند افزایشی و در سه تیمار آزمایشی روند کاهشی داشت. درصد بقا، افزایش وزن و ضریب رشد ویژه در تیمارهای آزمایشی نسبت به شاهد افزایش داشت. برعکس ضریب تبدیل غذایی در تیمار شاهد نسبت به تیمارهای آزمایشی بیشتر بود (05/0P<). در مقایسه تیمارهای آزمایشی با همدیگر، اختلاف آماری معنی‌داری بین آنها وجود نداشت (05/0P>). بنابراین بر اساس این نتایج، ترکیب باکتریایی منتخب کشت شده در بیوفیلتر با غلظت 10⁷ سلول در میلی‌لیتر می‌تواند برای بهبود کیفیت پساب مزارع پرورش ماهیان خاویاری مورد استفاده قرار گیرد. https://japb.guilan.ac.ir/article_8774_aa2b5928f2e69370f88863a8d3b5dfef.pdf

دانشگاه گیلان فیزیولوژی و بیوتکنولوژی آبزیان 2345-3966 12 4 2025 03 20 New host and locality records for Hispidorhynchus australiensis (Trypanorhyncha: Eutetrarhynchidae) from Aetobatus flagellum in the Persian Gulf ثبت میزبانی منطقه‌ای جدید برای (Trypanorhyncha: Eutetrarhynchidae) <i>Hispidorhynchus australiensis</i> از <i>Aetobatus flagellum</i> در خلیج فارس 57 74 8814 10.22124/japb.2024.27446.1539 FA محمد حاصلی دانشیار گروه زیست‌شناسی، دانشکده علوم پایه، دانشگاه گیلان، رشت، ایران Journal Article 2024 05 12 In order to evaluate the trypanorhynch cestodes of <em>Aetobatus flagellum</em> from the Persian Gulf, the intestines of 15 longheaded eagle rays were examined off Hormozgan Province, resulted in identification of <em>Hispidorhynchus australiensis</em>. The prevalence, intensity, abundance, and mean intensity were 20%, 3–15, 2±4.8 and 10±6.2, respectively. New host and locality records are established for <em>H. australiensis</em>. The new locality record expands the geographical distribution of this cestode species from Northern Territory, Australia to the northwestern Indian Ocean. In the Indian Ocean, where the geographic distributions of the type host, Aetobatus <em>ocellatus</em> and <em>A. flagellum</em> overlap, host switching probably occurred by the common food sources of the two eagle ray species, namely by the invertebrates played a role in the life cycle of the parasite. The Iranian specimens were morphologically consistent with the description and redescription of <em>H. australiensis</em>, i.e., the type and voucher specimens of the Northern Territory, Australia. The Iranian specimens of the Persian Gulf were also morphologically consistent with the 10 vouchers of <em>H. australiensis</em> from the Arafura Sea (AHC 29493–10), loaned from the South Australian Museum for comparison. Although the shape and size of the hooks, and the armature pattern of the Iranian specimens were similar to those of the Australian type material and vouchers, the size of the scolex and its internal organs were greater in the Iranian specimens. This issue is considered here as the intraspecific variations. The metric comparison of <em>H. australiensis</em> is presented for the specimens of the Persian Gulf and the Australian type material and vouchers in a table. Three Iranian vouchers were deposited in the Natural History Museum of Geneva, Switzerland (MHNG–PLAT–0157453), ensuring accessibility for researchers. به منظور ارزیابی سستودهای راسته Trypanorhyncha در سفره‌ماهی <em>Aetobatus flagellum</em> در خلیج فارس، روده 15 نمونه از این گونه سفره‌ماهی عقابی سر دراز از سواحل استان هرمزگان مورد بررسی قرار گرفت که منجر به شناسایی سستودهایی از گونه <em>Hispidorhynchus australiensis</em> شد. درصد آلودگی، شدت آلودگی، میانگین شدت آلودگی و میانگین شدت آلودگی در سفره ماهیان آلوده برای این گونه از Trypanorhyncha به ترتیب 20 درصد، 15-3، 8/4±2 و 2/6±10 محاسبه شد. سفره‌ماهی <em>A. flagellum</em> به عنوان ثبت میزبانی جدید و خلیج فارس به عنوان ثبت منطقه‌ای جدید برای <em>H. australiensis</em><em> </em>در نظر گرفته شد که به موجب آن، توزیع جغرافیایی این گونه سستود از شمال استرالیا تا شمال غربی اقیانوس هند گسترده می‌شود. احتمالا در اقیانوس هند جایی که از نظر توزیع جغرافیایی، <em>A. flagellum</em> در مجاورت میزبان تایپ یعنی <em>Aetobatus ocellatus</em> است، به دلیل استفاده از بی‌مهرگان دخیل در چرخه زندگی انگل به عنوان منبع غذایی مشترک دو گونه سفره‌ماهی عقابی، تعویض میزبان رخ داده است. از نظر ریختی، نمونه‌های ایرانی با توصیف و توصیف مجدد <em>H. australiensis</em> که بر اساس نمونه‌های بخش شمالی استرالیا ارائه شده بودند انطباق داشتند. همچنین نمونه‌های خلیج فارس با 10 Voucher متعلق به <em>H. australiensis</em> (از دریای آرافورا در شمال استرالیا) با کد موزه‌ای AHC 29493-10 که از موزه جنوب استرالیا برای مقایسه وام گرفته شده بودند، از نظر ریختی مطابقت داشتند. با وجود این که شکل و اندازه قلاب‌ها و الگوی آرایشی آنها بر روی تانتاکول‌ها بین نمونه‌های ایرانی و استرالیایی کاملا مطابقت داشت، اما دامنه اندازه اسکولکس و به تبع آن ساختارهای درونی آن در نمونه‌های ایرانی از دامنه ارائه شده در توصیف و توصیف مجدد این گونه بیشتر بود که این مورد به عنوان تنوعات درون‌گونه‌ای توجیه می‌شود. مقایسه کاراکترها از نظر اندازه و تعداد بین نمونه‌های ایرانی و استرالیایی در قالب یک جدول ارائه شد. همچنین سه نمونه به موزه تاریخ طبیعی ژنو در کشور سوییس با کد موزه‌ای MHNG–PLAT–0157453 برای دسترسی آسان پژوهشگران سپرده شد. https://japb.guilan.ac.ir/article_8814_38df9d5578524ccd38336624e241f73d.pdf

دانشگاه گیلان فیزیولوژی و بیوتکنولوژی آبزیان 2345-3966 12 4 2025 03 20 The effect of beta-glucan prebiotic derived from yeast on some growth and immunity factors of Asian sea bass ( Lates calcarifer) تاثیر پری‌بیوتیک بتاگلوکان با منشا مخمر بر برخی شاخص‌های رشد و ایمنی ماهی باس دریایی آسیایی (<i>Lates calcarifer</i> ) 75 98 8813 10.22124/japb.2024.26680.1529 FA صبا حسینی دانشجوی دکتری بیوتکنولوژی میکروبی، گروه بیوتکنولوژی، دانشکده علوم زیستی، دانشگاه الزهرا (س)، تهران، ایران جمشید فولادی دانشیار گروه بیوتکنولوژی، دانشکده علوم زیستی، دانشگاه الزهرا (س)، تهران، ایران مهدی سلطانی استاد گروه بهداشت و بیماری‌های آبزیان، دانشکده دامپزشکی، دانشگاه تهران، تهران، ایران دارا باقری دانشیار گروه علوم شیلات، دانشکده علوم و فناوری نانو و زیستی، دانشگاه خلیج فارس، بوشهر، ایران اسفندیار نجفی حاجیور دکتری شیلات، متخصص شیلات واحد تحقیق و توسعه، شرکت تولید خوراک آبزیان فرادانه، شهرکرد، ایران Journal Article 2024 02 04   The increase in populating, the demand for aquaculture and the limitation of water resources have caused compressed breeding in the aquaculture industry, which is directly related to the spread of the disease and the use of antibiotics for treatment. Considering the side effects of antibiotics, the use of immune stimulants that increases resistance to environmental stresses and infectious diseases is very important in this industry. The present study was conducted with the aim of investigating the effect of beta-glucan on some growth and immunity parameters on Asian sea bass. For this purpose, 25g Asian sea bass were examined in three treatments (with two replications). The first treatment was fed only with basic diet prepared by Faradaneh company (control). The second treatment was fed with basic diet and 250 microliters of injectable glucan, (twice during the breeding period) (treatment 1) and the third group was fed with basic diet with oral prebiotic containing 15% beta-glucan (with final concentration of 1mg/g beta-glucan) (treatment 2). The use of prebiotic supplement containing beta-glucan (treatment 2) had a positive and significant effect on growth performance and immune factors of fish (P<0.05). Indicating its capability to induce non-specific immune defense in the fish. Treatment 2 showed the best results in terms of final weight (82.43g), specific growth rate (1.96%/day), weight gain percentage (224.55%), lysosome activity (39.5µg/mL), complement activity (128.8µg/mL), total immunoglobulin (16.55mg/mL) and immunoglobulin M (4.96mg/mL) (P<0.05). As a result, the use of oral prebiotic supplement containing beta-glucan in sea bass diet is recommended due to its positive effects on physiological parameters and improvement of this species immunity. افزایش جمعیت، تقاضا برای آبزی‌پروری و محدود بودن منابع آبی سبب پرورش متراکم در صنعت آبزی‌پروری شده است که این امر با شیوع بیماری و استفاده از آنتی‌بیوتیک برای درمان ارتباط مستقیم دارد. با توجه به عوارض جانبی آنتی‌بیوتیک‌ها استفاده از محرک‌های ایمنی غیردارویی که سبب افزایش تحمل نسبت به  تنش‌های محیطی و مقاومت در برابر برخی بیماری‌های آبزیان شوند، در این صنعت از اهمیت بسزایی برخوردار است. پژوهش حاضر با هدف بررسی اثر بتاگلوکان بر برخی از شاخص‌های رشد و  ایمنی ماهی باس دریایی آسیایی انجام گرفت. به این منظور، ماهیان باس دریایی آسیایی 25 گرمی در سه تیمار (با دو تکرار) بررسی شدند. تیمار اول تنها با جیره پایه تهیه شده از شرکت فرادانه تغذیه شدند (شاهد)، تغذیه تیمار دوم با جیره پایه و 250 میکرولیتر گلوکان تزریقی (دو بار در طول دوره) (تیمار 1) و تغذیه تیمار سوم با جیره پایه و پری‌بیوتیک خوراکی حاوی 15 درصد بتاگلوکان (با غلظت نهایی 1 میلی‌گرم در گرم بتاگلوکان) (تیمار 2) صورت گرفت. استفاده از مکمل پری‌بیوتیک خوراکی حاوی بتاگلوکان (تیمار 2) تاثیر مثبت و معنی‌داری بر عملکرد رشد و شاخص‌های ایمنی ماهیان داشت (05/0P<)، به طوری که با القا دفاع ایمنی غیراختصاصی، نشانگر قابلیت آن بر ایمنی‌زایی ماهی بود. تیمار 2 نسبت به تیمارهای دیگر بهترین نتیجه را از نظر وزن نهایی (43/82 گرم)، نرخ رشد ویژه (96/1 درصد در روز)، درصد افزایش وزن (55/224 درصد)، فعالیت لیزوزوم (5/39 میکروگرم در میلی‌لیتر)، فعالیت کمپلمان (8/128 میکروگرم در میلی‌لیتر)، ایمنوگلوبولین کل (55/16 میلی‌گرم در میلی‌لیتر) و ایمنوگلوبولین M (96/4 میلی‌گرم در میلی‌لیتر) نشان داد (05/0P<). در نتیجه استفاده از مکمل پری‌بیوتیک خوراکی حاوی بتاگلوکان  در جیره غذایی  ماهی باس دریایی آسیایی به علت اثرات مثبت آن بر شاخص‌های فیزیولوژیک و بهبود ایمنی این گونه توصیه می‌شود. https://japb.guilan.ac.ir/article_8813_a13e5f2a21e242c688774da20a02f6f6.pdf

دانشگاه گیلان فیزیولوژی و بیوتکنولوژی آبزیان 2345-3966 12 4 2025 03 19 The effects of different salinities without adaptation on blood electrolytes and the structure of gill and kidney tissues in Asian sea bass (Lates calcarifer) اثر شوری‌های مختلف بدون سازگاری بر الکترولیت‌های خون و ساختار بافت‌های آبشش و کلیه در ماهی باس دریایی آسیایی (<i>Lates calcarifer</i>) 99 123 8875 10.22124/japb.2024.27017.1535 FA محمد فلاحی کارشناس ارشد شیلات، گروه شیلات، دانشکده علوم و فناوری نانو و زیستی، دانشگاه خلیج فارس، بوشهر، ایران امین اوجی فرد دانشیار گروه شیلات، دانشکده علوم و فناوری نانو و زیستی، دانشگاه خلیج فارس، بوشهر، ایران وحید مرشدی دانشیار گروه شیلات و زیست‌شناسی دریا، پژوهشکده خلیج فارس، دانشگاه خلیج فارس، بوشهر، ایران امین غلامحسینی دانشیار گروه علوم درمانگاهی، دانشکده دامپزشکی، دانشگاه شیراز، شیراز، ایران Journal Article 2024 03 12 When fish are exposed to environmental stress, anatomical and physiological changes occur in their bodies, and if these changes are not corrected or compensated, the body becomes weak and loses its ability to deal with other stressful factors. Therefore, this study aims to investigate the effects of different salinities without adaptation on blood electrolytes and the structure of gill and kidney tissues in Asian seabass (Lates calcarifer). After a 14-day acclimation period with feed and experimental condition, a number of 180 Asian seabass fry with an average initial weight of 34±1g (mean±SD) and without adaptation with different salinities of water were randomly selected and distributed in 12 tanks with a volume of 300 liters of water and a density of 15 fish per each tank. To conduct the experiment, 4 treatments each with 3 replications including treatment 1 (fresh water, salinity of 0 g/L), treatment 2 (treatment with salinity of 15 g/L), treatment 3 (treatment with salinity of 35 g/L) and treatment 4 (treatment with salinity of 50 g/L) were considered. The length of the trial period was 120 hours (5 days) and the fish were fed twice daily to apparent satiation. The desired salinities were obtained by diluting sea water (50 ppt) with fresh water. The average water temperature was 27±1°C. The sampling of fish was done at 6, 24, 72 and 120 hours. No mortalities were observed during the experimental period. The results of the present study showed that different salinities without adaptation in the amount of osmolality, sodium, potassium and chlorine ions in the blood of Asian seabass fish cause significantly changes in different hours of the experiment (P<0/05). Lesions such as epithelial necrosis and adhesion of lamellae were observed in the gill tissue of the 0, 15 and 35 g salinity/L groups than the 50 g salinity/L group. Also, in the kidney tissue of the 0, 15 and 35 g salinity/L groups, lesions such as an increase in the concentration of melano-macrophages, an enlargement of Bowman's capsule, an increase in the space in the center of the glomerulus, and necrotic cells in the hematopoietic tissue were observed compared to the 50 g salinity/L group. The highest amount of gill and kidney tissue damage in this fish belonged to the 0 g salinity/L group and the lowest amount belonged to the 50 g salinity/L group. The results showed that different salinities without adaptation can change blood electrolytes and the structure of gill and kidney tissues in Asian seabass. هدف از این مطالعه بررسی تاثیرات شوری­های مختلف بدون سازگاری بر الکترولیت‌های خون و ساختار بافت­های آبشش و کلیه در ماهی باس دریایی آسیایی (<em>Lates calcarifer</em>) است. تعداد 180 قطعه بچه ماهی باس دریایی آسیایی با میانگین وزن اولیه 1±34 به صورت کاملا تصادفی انتخاب و در چهار تیمار، هر یک با سه تکرار شامل تیمارهای 1 تا 4 (شوری 0، 15، 35 و 50 گرم در لیتر) توزیع شدند. نمونه‌برداری از ماهیان در ساعت‌های 6، 24، 72 و 120 انجام گرفت. هیچ گونه تلفاتی در طول دوره آزمایش مشاهده نشد. نتایج مطالعه حاضر نشان داد که شوری­های مختلف در میزان اسمولاریته و یون­های سدیم، پتاسیم و کلر خون ماهی باس دریایی آسیایی تغییرات معنی‌داری را در ساعت­های مختلف آزمایش ایجاد کرد (05/0P<). در بافت آبشش تیمارهای شوری 0، 15 و 35 گرم در لیتر عوارضی چون نکروز اپیتلیال و چسبندگی لاملاها نسبت به تیمار شوری 50 گرم در لیتر مشاهده شد. همچنین در بافت کلیه تیمارهای شوری 0، 15 و 35 گرم در لیتر عوارضی چون افزایش مراکز ملانوماکروفاژها، بزرگ شدگی کپسول بومن، افزایش فضا در مرکز گلومرول و سلول‌های نکروز در بافت خون‌ساز در مقایسه با تیمار شوری 50 گرم در لیتر مشاهده شد. بیشترین آسیب بافتی آبشش و کلیه در این ماهیان متعلق به گروه شوری صفر گرم در لیتر و کمترین میزان آن متعلق به گروه شوری 50 گرم در لیتر بود. نتایج نشان داد شوری­های مختلف بدون سازگاری می‌تواند موجب تغییر الکترولیت‌های خون و ساختار بافت­های آبشش و کلیه در ماهی باس دریایی آسیایی شود. https://japb.guilan.ac.ir/article_8875_c18aad6920778d68522f509e3cc8eb12.pdf