اثرات تغذیه با ناپلی آرتمیای غنی شده با پری‎بیوتیک بر عملکرد رشد، برخی شاخص‎های ایمنی غیر اختصاصی و بقای لارو ماهی گورخری (Danio rerio)

نوع مقاله : مقاله پژوهشی

نویسندگان

1 گروه شیلات دانشکده منابع طبیعی دانشاه گیلان

2 گروه شیلات، دانشکده منابع طبیعی، دانشگاه گیلان، صومعه سرا، گیلان، ایران

10.22124/japb.2026.32319.1580

چکیده

این مطالعه به بررسی تأثیر تغذیه لارو ماهیان گورخری (Danio rerio) با ناپلی آرتمیای غنی‌شده با سطوح مختلف پری‌بیوتیک Prodi 450، حاوی مانان‌الیگوساکارید و بتاگلوکان بر شاخص‌های رشد و ایمنی غیراختصاصی پرداخته است. پژوهش در دو مرحله شامل غنی‌سازی ناپلی آرتمیا و تغذیه لاروها به مدت ۱۴ روز انجام گرفت. ناپلی‌ها در چهار سطح پری‌بیوتیک صفر (P0)، ۵۰ (P50)، ۱۰۰ (P100) و ۲۰۰ (P200) میلی‌گرم در لیتر غنی شدند و لاروها با میانگین وزن 58/0 ± 08/46 میلی‎گرم در شرایط کنترل‌شده با ناپلی آرتمیا تغذیه شدند. شاخص‌های رشد شامل وزن کسب‌شده، افزایش وزن بدن، نرخ رشد ویژه، میانگین رشد روزانه، کارایی غذا و نرخ بقا اندازه‌گیری و شاخص‌های ایمنی غیر اختصاصی شامل پروتئین کل، ایمونوگلوبولین کل و فعالیت آنزیم آلکالین فسفاتاز در کل بدن مورد ارزیابی قرار گرفت. نتایج نشان داد که تغذیه لاروها با ناپلی آرتمیای غنی‌شده با پری‌بیوتیک تأثیر معنی‌داری بر وزن نهایی و نرخ بقا نداشت (05/0<p)، اما وزن کسب‌شده، میانگین رشد روزانه و کارایی غذا در تیمار P200 نسبت به P50 به‎طور معنی‌داری بالاتر بود (05/0>p). نرخ رشد ویژه و درصد افزایش وزن بدن به طور معنی‎داری در تیمارهای P0 و P200 بالاتر از P50 بود (05/0>p)، درحالی‌که شاخص‌های ایمنی غیر اختصاصی بین تیمارها تفاوت معنی‌داری نشان ندادند (05/0<p). این نتایج حاکی از آن است که پری‌بیوتیک‌ها حتی در کوتاه مدت نیز می‎توانند عملکرد رشد لاروها را تا حدی بهبود بخشند، در‎حالی‎که اثر آن‌ها بر شاخص‎های ایمنی لارو ماهی محدود است. تثبیت بخشی از پری‌بیوتیک در بدن آرتمیا، دوز و مدت غنی‌سازی نقش مهمی در اثرگذاری نهایی دارند و پاسخ رشد غیرخطی احتمالا نشان‌دهنده تعامل پیچیده مکانیسم‌های متابولیک و میکروبی است که نیاز به پژوهش‎های بیشتر در این زمینه دارد.

کلیدواژه‌ها

موضوعات